Pazartesiyi salýya baðlayan gece Mevlit Kandili'dir. Yani Hazreti Peygamber'imizin dünyayý þereflendirdiði gecedir. Hazreti Peygamber'in dünyaya gelmesi, dünyadaki en önemli dönüm noktasýdýr. Zira 40 yaþýndan sonra kendisine vahiy gelmeye baþlayýnca þirk toplumunun bütün kurduðu zulüm binasýnýn bütün duvarlarýný yýkmaya baþladý.
Köleleri azat etmeyi teþvik etti. Onlarý özgürleþtirdi, kucakladý. Diri diri gömülen kýz evlatlarýný hayata kattý. Ellerini uzattý ve onlarý topraktan çýkardý. Çaresiz anneleri sevindirdi. Gözyaþlarýný dindirdi.
ÜMÝTSÝZLERE ÜMÝT AÞILADI
Putlarýn hâkimiyetine son verdi. Artýk puta tapýcýlýk tarihe karýþtý. Allah'tan aldýðý vahiyle kumarý, haram para ve kul hakký olarak isimlendirdi. Ýçkiyi yasakladý. Faizi haram olarak ilan etti.
Vicdana çaðrý yaptý. Aklý çalýþtýrýn dedi. Baðnazlýktan uyandýrdý. Çaresiz olanlara çare oldu. Dünyanýn haritasýný deðiþtirdi. Ümitsizlere ümit aþýladý. Sevgiyi yaydý. Haksýzlýk edenden intikam almadý. Kin ve nefreti topraða gömdü. Gülümsemeyi öðretti.
Yalana dolana ve talana müsaade etmedi. "Helal kazanacaksýn, helale harcayacaksýn" dedi. Dediðini de önce O, kendinde uyguladý. Kadýn dövmeyi acizlik olarak niteledi. Kadýna itibar kazandýrdý. Erkek ve kadýný kanun, hukuk ve dini hassasiyette eþitledi.
Yaradýlýþý anlattý. Yaradýlýþýn gizemini öðretti. Kalplere dokundu, manevi ýþýk oldu. Allah'ý sevmeyi öðretti. "Beni fazladan abartmayýn" dedi. "Ben Allah'ýn bir kulu ve elçisiyim" buyurdu.
UYUYANLARI UYANDIRDI
Mütevazý yaþadý, mütevazýlýkta zirve oldu. Ýz býraktý. Önceki izleri sildi, silkeledi. Allah'ýn herkesin ve her þeyin Rabbi olduðunu anlattý. "Ýlahýnýz tek bir ilahtýr (Bakara, 163)" ayetini buyurdu.
Uyuyanlarý uyandýrdý. "Ýnsanlar uykudadýr, ölünce uyanýrlar" buyurdu. Ýki âlemi yaklaþtýrdý. Kýyamet kopacakken elinizde bir filiz varsa onu ekin buyurdu. "Meyvelerde kurt ve kuþlarýn da hakký var" buyurdu.
Her buyruðuyla binlerce boþluðu doldurdu. Ama ne yazýk ki yeterince tanýtýlmadý. O'na ihtiyacýmýz her gün daha da çoðalýyor. Salat ve selam olsun O'na.
Not: 24 Aðustos Pazartesi gecesi saat 00.20'de ATV ekranlarýnda Mevlit Kandili özel programýnda buluþalým.
Hazreti Peygamber vicdaný anlatýyor
Vâbýsa bin Ma'bed (RA) anlatýyor: "Bir gün Resul-i Ekrem'in (SAV) huzuruna vardým. Ýyilik ve kötülük hakkýnda sorular sormak istiyordum. Bir baktým ki, yanýnda büyük bir kalabalýk var. Ýnsanlarý yararak ilerlemeye çalýþtým. Bana bazýlarý 'Vâbýsa, Resulullah'tan uzak dur, buradan uzaklaþ!' dedi.
Ben ise 'Ben Vâbýsa'yým, býrakýn da ona yaklaþayým. O benim en sevdiðim insan, ona yaklaþmalýyým!' diyordum. Resul-i Ekrem bana, 'Yaklaþ Vâbýsa!' buyurdu. Ýyice yaklaþtým, hatta dizim onun dizine deðdi.
Allah'ýn Elçisi bana, 'Bana neyi sormaya geldiðini sana ben mi söyleyeyim, yoksa sen mi söylersin?' diye sordu. Ben de, 'Ey Allah'ýn Resûlü! Sen söyle!' dedim. 'Ýyilik ve kötülüðün ne olduðunu mu sormaya geldin?' buyurdu. 'Evet' dedim.
Üç parmaðýný birleþtirerek göðsüme vurdu ve þöyle buyurdu: 'Vâbýsa! Kalbine danýþ! Ýyilik, kalbin uygun gördüðü ve yapýlmasýný onayladýðý þeydir. Kötülük ise kalbi týrmalayan, baþkalarý sana yap diye fetva verse bile içe sinmeyen þeydir!'"
'Ehlibeyte saygýyla emrolunduk'
Zeyd bin Sabit (RA) büyük sahabedendir. Kuran-ý Kerim'i en güzel okuyan ve en güzel uygulayanlardandý. Bir gün annesi vefat etti. Cenaze namazý kalabalýktý. Cenazeyi defneden kalabalýk dönüyordu. Oradakiler, Zeyd bin Sabit'e binsin diye binitini getirdiler. Hazreti Peygamber'in amcasý olan Hazreti Abbas'ýn oðlu Abdullah yerinden kalkarak Zeyd bin Sabit'in binitinin üzengisine yapýþtý. Bunu gören büyük sahabi Zeyd bin Sabit hemen itiraz etti. Þöyle dedi: "Ey Resulullah'ýn amca oðlu! O üzengiyi býrak. Senin binitimin üzengisini tutmaný kabul edemem."
Abdullah bin Abbas (o da büyük âlimlerdendi), "Biz âlimlere böyle saygý duyarýz. Hürmet ederiz" cevabýný verdi. O anda Zeyd bin Sabit eðilip Hazreti Ýbni Abbas'ýn elini öptü ve þöyle dedi: "Ýþte biz de Resulullah'ýn ehlibeytine böyle saygý duymakta emrolunduk."
Ýnsanlarýn birbirlerinin açýklarýný aradýðý, birbirleriyle uðraþtýklarý, haset, kin, nefret ve çekememezliðin devasa noktalara ulaþtýðý hasta kalplere, bu olaydan daha güzel bir ilaç olabilir mi?
Resulullah'ýn gözyaþý
ÝBNÝ Amr ibni As (ra) anlatýyor:
Bir gün Resul-i Ekrem (SAV), Hazreti Ýbrahim (AS) hakkýndaki þu ayeti okudu: "Rabbim! Bu putlar insanlarýn çoðunu yoldan çýkardýlar. Artýk kim bana uyarsa bendendir; kim de bana karþý gelirse, elbette Sen çok baðýþlayan, koruyup gözetensin." (Ýbrahim, 14/36).
Ardýndan Hazreti Ýsa'nýn (AS) Kuran'daki þu sözlerini söyledi: "Onlara azap edersen, onlar zaten Sen'in kullarýndýr. Eðer onlarý baðýþlarsan, elbette Sen güç ve kudret sahibi, her þeyi yerli yerince yapansýn." (Maide, 5/118).
Daha sonra Peygamber Efendimiz (SAV) ellerini açýp "Allahým, ümmetimi koru, ümmetime acý!" diye dua etti ve aðladý.
Bunun üzerine Allahu Teala, Hazreti Peygamber'in neden aðladýðýný bilse de sýrf Peygamber'inin dilinden duyulsun diye Cebrail'e, "Cibril (AS), git Muhammed'e niçin aðladýðýný sor" buyurdu. Cebrail de (AS) O'na geldi ve niçin aðladýðýný sordu.
Resul-i Ekrem (SAV) ümmeti için duyduðu endiþe yüzünden aðladýðýný söyledi. Zaten Allahu Teala onun niçin aðladýðýný çok iyi bilmekteydi. Cebrail (AS) aldýðý cevabý Allahu Teala'ya iletince, Cenab-ý Hak ona þöyle buyurdu: "Cebrail, Muhammed'e git ve ona, 'Allah ümmetin hakkýnda seni razý edecek, seni asla üzmeyecek. Sen razý olacaksýn' dediðimi söyle. (Müslim, Ýyman, 346).
Melekler Kuran'ý dinler
USEYD Kur'ân okursa! Asr-ý saadet dönemi... Hazreti Useyd bin Hudayr (RA) anlatýyor: "Bir gece evimin avlusunda Kuran okuyordum. Atým bir direðe baðlýydý. Ben Kuran okumaya baþlayýnca atým huysuzlaþtý. Ben durdum, atým da sakinleþti. Okumaya baþladým, hýrçýnlaþtý. Kontrol ettim, atý rahatsýz edecek bir þey yoktu. Bu hâl ben okudukça devam etti. Nihayet okumayý býraktým. O an evimden yukarýya bir ýþýk kümesi yükseldi ve havada kayboldu. Sabah olanlarý Peygamberimize anlatýnca, 'Onlar meleklermiþ, seni dinlemeye gelmiþler. Sabaha kadar okumaya devam etseydin, insanlara gözükeceklerdi' dedi." Melekler Kuran dinlemek için gökten yere iniyorlar. Meleklerin sevdiði þeyi sevmek istemez misiniz? Onlarla ayný ibadeti ve hassasiyeti paylaþmak istemez misiniz? Melekleþmek istemez misiniz?
Peygamberimize o dönemde iman eden yabancýlar var mýydý?
HAZRETÝ Peygamber Mekke'de doðdu, Medine'de vefat etti. Bu süreçte (vefatý yýllarýnda) Veda Haccý'nda 124 bin kiþi Arafat'ta onunla buluþtu. Sahabe oldular. Belli ki hacca gidemeyen on binlerce insan daha vardý. Kesin bir rakam vermek zordur. O yýllarda gayrimüslimlerden yüzlerce kiþi belki de Efendimizle bire bir görüþmüþ olabilir. Bazý kaynaklarda Arap olmayan ve sahabe olan þu isimler sayýlmýþtýr: Habeþli Bilal (Habeþistanlý), Selmani Farisi (Ýran-Fars kökenli), Süheyb-i Rumi (Rum kökenli), Addas (Asur; Ninovalý), Ebu Huzeyfe'nin azatlý kölesi Salim. Ki bu zatýn Türk olma ihtimali vardýr. Kuran'ý en iyi bilenlerden biridir. Hatta Hazreti Ömer býçaklandýðýnda, "Bugün sað olsaydý Salim'i halife yapardým" demiþtir. Ebu Bekre, Caban el-Kürdi (Ebu Meymun), Kürt kökenli sahabe kabul edilir. Bazý kaynaklarda Zozan isimli bir Kürt sahabiden de bahsedilir. Görülüyor ki iletiþimin olmadýðý o yýllarda bile gelip de Hazreti Peygamber'i bulan ve iman eden her milletten sahabiler olmuþtur.